De pers over Rob van Rijswijk en Jeroen Strijbos

Also, the SoundSpots installations by Rob van Rijswijk and Jeroen Strijbos was my favorite artistic piece of the conference. A series of parabolic speakers are hanging from the ceiling such that you can only really hear the spearkers’ output when standing directly below them. Additional loud speakers around the room are playing one of several brilliant compositions artfully crafted specifically for the installation – truly a top-notch sound installation. (Belfast, Luke Cooper)

Prachtige en indrukwekkende performance met accordeon en live-electronica in een ruimtelijke beleving met acht luidsprekers rond het publiek. Gevoelig, grillig, melodisch, dissonant, het ging alle kanten op. (blog van de concertzender over Air Sensible)

VOX
Door René van Peer
Er lijkt een nauwelijks te overbruggen kloof te gapen tussen de menselijke stem en klanken die elektronisch opgewekt en bewerkt worden. De stem is niet los te zien van het lichaam waar hij aan ontspruit, zo direct is hij eraan verbonden. De stem is drager van zowel rede als emotie, bezweert, kalmeert, zweept op, verspreidt informatie even gemakkelijk als leugens. Hij ademt de persoonlijkheid die hem in trilling brengt. De stem is de mens, zonder meer, overal ter wereld, in iedere cultuur.
Elektronica speelt zich af in kastjes, is het stille en minuscule verkeer langs geconstrueerde bannen, splitsingen en knooppunten. Al sturen de handen dit verkeer, er is geen duidelijk verband tussen de bewegingen en de resulterende geluiden. Een nauwelijks waarneembare handeling kan een complex van lijnen in gang zetten, verglijdingen in timbre en volstrekt onvoorspelbare ritmische formaties. Al kunnen de geluiden een organische indruk maken, vaak hebben ze een buitenmenselijk karakter, waarin geen lijfelijkheid doorklinkt, geen resonerende lichaamsholten.
Eigenlijk zijn ze beide even ongrijpbaar – de trillingen van de menselijke stem en de minieme verschillen in stroomsterkte waar elektronica op drijft. Trillingen zijn trillingen, ongeacht hun bron. Breng ze samen in een ruimte en ze gaan een verbond aan met elkaar. Wanneer ze in samenspraak rondwaren, vormen ze een ontastbaar landschap van klanken. Een ruimhartige akoestiek geeft deze klanken een eigen leven, laat ze botsen, versmelten en langs elkaar wringen; en doet zo veranderende sculpturen ontstaan die alleen met de oren waar te nemen zijn.
Als stemmen binnenkomen in elektronische circuits worden ze onderdeel van heel andere processen. Dan komen ze op een platform dat nog het meeste lijkt op een experimentele snijtafel. Ze worden ontleed en uiteengerafeld in hun kleinste componenten. Die worden in nieuwe verhoudingen samengevoegd, ze krijgen andere vormen aangemeten, ondergaan een metamorfose – en worden in nieuwe gedaanten weer de wereld in gestuurd.

Dat is wat Rob van Rijswijk en Jeroen Strijbos doen in VOX, een vervolg op Air Sensible en Soundspots. Opnieuw wekken ze een ruimte tot ontastbaar leven door akoestische en elektronisch bewerkte geluiden erin samen te brengen. Stemmen van over de hele wereld onderhouden zich via hun elektronische apparatuur met twee zangeressen in de gewelfde galm van een kerk. Tezamen betoveren ze de lucht die daar aanwezig is met hun golven.