‘Het boek Alfa’ geldt als een moeilijk boek, maar Van de Wijdeven en Van Krieken maken er pure poëzie van. Ze vormen een sterke twee-eenheid. Intens en intiem. (Brabants Dagblad)

De geometrische structuur van de blokken is doorbroken door een vleugel waarop componiste Laetitia van Krieken, aansluitend bij de gebeurtenissen in het hoofd van Oscar, speelt; soms heel hamerend en heftig, dan heel zalvend en zacht (8weekly)

Krachtige en meeslepende monoloog. Van de Wijdeven beheerst zijn rol tot in de puntjes en blijkt een meester in tekstbehandeling. (TheaterCentraal)

Van de Wijdeven zet de soldaat op een indrukwekkende manier neer. (TheaterJournaal)

Alfa (e.a.) staan ver af van het zomers vertier op het festivalplein en vragen aandacht en overgave van het publiek. Juist die uitersten maakten deze zilveren Boulevard zo breed en sterk. (Brabants Dagblad)

Herman van de Wijdeven vertelt het verhaal vol vuur, in een adembenemend zelfgesprek vol aarzelingen en verbittering, begeerte en wanhoop – raak begeleid door de soms zalvende, dan weer beukende pianomuziek van Laetitia van Krieken. Intens mooi! (dagkrant Boulevard)

In de theaterversie is voor de hallucinerende werking van de taal in het boek een artistiek mooi alternatief gevonden door de bundeling van drie disciplines. Alfa is geen makkelijke voorstelling, maar wel een die de verbeelding tart. Het is gedurfd een dergelijk project te presenteren op een zomerfestival. (Trouw)